καθημερινότητα < καθημερινός + ότητα // καθημερινότητα θηλυκό (δόκιμο κυρίως στον ενικό - το σύνολο των δραστηριοτήτων και συνηθειών που συνθέτουν μια συνηθισμένη μέρα - ο κινηματογράφος είναι μέρος της καθημερινότητάς μου - (αρνητικά) η συνήθεια πράξεων ή/και σκέψεων που εκτελεί (ή έχει) κανείς μηχανικά, αυτόματα, χωρίς να το συνειδητοποιεί, η ρουτίνα, η καθημερινή επανάληψη πράξεων χωρίς ενδιαφέρον που οδηγεί στη φθορά - με έχει κουράσει πια η καθημερινότητα, θέλω να φύγω μακριά * από το: http://el.wiktionary.org/wiki
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος "Η εξομολόγηση ενός πυρην. φυσικού".
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Όλα αυτά τα στοιχεία μήπως δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Eρώτηση 1:
Πώς γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ διάσωση, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;
Ερώτηση 2:
Πώς γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;
Ερώτηση 3:
Πώς γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά Εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;
Ερώτηση 4:
Πώς γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
Ερώτηση 5:
Πώς γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται διάσωση ή περικοπές;
Ερώτηση 6:
Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0,5 τρις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7:
Πώς γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της Γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8:
Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9:
Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10:
Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;
Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;
Κ. Τοκμακίδης

Καθηγητής Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

________________

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2016

ΜΑΣ ΠΗΡΕ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΜΕ.

Μας πήρε 400 χρόνια να ξεσηκωθούμε και να απελευθερωθούμε από την τούρκικη σκλαβιά και ακόμα σήμερα 200 χρόνια μετά, δεν έχουμε απαλλαγεί από τους νεοκοτζαμπάσηδες και τον ραγιαδισμό.

Φαίνεται πως εμείς οι Έλληνες, παρότι είμαστε ευφυείς και παρότι
μας αρέσει η ατομική ελευθερία, εντούτοις έχουμε και κάποια σοβαρά ελαττώματα. Προσαρμοζόμαστε σχετικά εύκολα σε όλες τις συνθήκες, όσο άσχημες κι αν είναι αυτές και ταυτόχρονα ο εγωϊσμός και ο ατομικισμός μας, μας οδηγούν στο να ψάχνουμε να βρούμε την ατομική διάσωση και το ατομικό βόλεμα και όχι την διάσωση όλων μαζί. Λες και μπορεί ο καθένας να διασωθεί όταν οι γύρω του είναι κατεστραμμένοι.
Μας πήρε λοιπόν 400 χρόνια να απελευθερωθούμε από την τούρκικη σκλαβιά και τώρα, 200 χρόνια μετά, συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε ραγιάδες. Μόνο που οι τότε Έλληνες κοτζαμπάσηδες που μεσολαβούσαν μεταξύ της τούρκικης αρχής και του ραγιά, έγιναν μετά πολιτικοί νεοκοτζαμπάσηδες, που εξακολουθούν να μεσολαβούν μεταξύ ενός αυτονομημένου από την κοινωνία κράτους – παράρτημα ξένων συμφερόντων, που δημιούργησαν οι ίδιοι και του Έλληνα νεοραγιά.
Μας πήρε λοιπόν 200 χρόνια να συνειδητοποιήσουμε ότι στην ουσία ποτέ δεν ζήσαμε ελεύθεροι. Αλλά τώρα ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε από τους νεοκοτζαμπάσηδες και τον νεοραγιαδισμό. Να ζήσουμε επιτέλους πραγματικά ελεύθεροι.

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015

"Επαυσαν τον εφευρετικό διοικητή του ΕΛΠΙΣ, που υποδέχεται τους ανασφάλιστους της Αθήνας


 Απέλυσαν έναν διοικητή νοσοκομείου ενώ αυτός βρισκόταν στις ΗΠΑ ψάχνοντας υλικά για το νοσοκομείο του. ....Ο διοικητής του «Ελπίς», όταν στην κρίση είδε τον προϋπολογισμό του να μειώνεται δραματικά, από 19 εκατ. ευρώ το 2009 σε 6,5 εκατ. το 2014 (και ακόμα λιγότερα φέτος), δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια. Εδώ και χρόνια καλλιερ...γεί συνεργασίες με τους Ελληνες της διασποράς, δρέποντας σήμερα τους πολύτιμους καρπούς....«Πήγα στη Γερμανία και επέστρεψα με νέο γαστρεντερολογικό. Είναι όλο δωρεά από τους Γερμανούς, Ελληνες και φιλέλληνες.
Τώρα έχω κινητοποιήσει ανθρώπους ώστε από το ταξίδι στις ΗΠΑ να αποκτήσουμε νέα μικροσκόπια ΩΡΛ και καρδιολογικό. Είμαι σε συζητήσεις και με το «Αλ Τζαζίρα» ώστε, μέσω fund raising που θα οργανωθεί, να αποκτήσουμε ψηφιακό χειρουργείο. Μόνο έτσι μπορούμε να κινηθούμε. Αν περίμενα να κάνω αιτήσεις για όλ' αυτά, δεν θα γινόταν τίποτα..Εγώ πάντως τα χρήματα που έχουν κοστίσει οι ανασφάλιστοι τα 'χω φέρει πίσω με δωρεές...
Οταν ο Θεός παίρνει την τελευταία απόφασή του για έναν ασθενή, εμείς του αλλάζουμε την απόφαση. Μέχρι σήμερα έρχονται δύο φορές το μήνα και μας φέρνουν υλικά...Δεν μας λείπει τίποτα. Κάνουμε σφιχτή διαχείριση και τα βολεύουμε. Η κρίση μάς έκανε πιο ευέλικτους και καινοτόμους, αυτό ήταν το θετικό. Αν μας λείπει κάτι, θα πάρω το παραδίπλα νοσοκομείο που έχει και θα του το δώσω σε μερικές μέρες που θα έχω παραλαβή. 
Οι συνεργασίες δημιουργούν άλλες δυνατότητες επιβίωσης. Ποτέ δεν λείπει το ίδιο πράγμα από όλες τις δομές.»...Μεγάλα μέσα, όπως το «Αλ Τζαζίρα», το CNN, το Reuters κ.ά., είχαν προβάλει εκτενή ρεπορτάζ για το παράδειγμά του, κάνοντας το όνομά του γνωστό στις ελληνικές παροικίες σε όλο τον κόσμο, που αμέσως κινητοποιήθηκαν. 
Μετά από μια τέτοια εκπομπή, επίσης, το 2012, ο Αυστριακός Ερβιν Σριμπφ σύστησε την οργάνωση «Βοήθεια για την Ελλάδα» (www.griechenlandhilfe.at), με πρώτη δράση την αποστολή ιατροφαρμακευτικού υλικού στο «Ελπίς». 

http://www.newsonly.gr/article.asp…

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2015

Στο έλεος της φτώχειας το 36,7% των παιδιών στην Ελλάδα

     ΚΟΙΝΩΝΙΑ    


Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία της ΕΕ για τα παιδιά, αφού ένα στα τέσσερα αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Η χώρα μας είναι η τέταρτη στην ΕΕ με υψηλά ποσοστά και συγκεκριμένα με το 36,7% των παιδιών να ζουν στο όριο της φτώχειας. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ρουμανία με 51% και ακολοιυθούν η Βουλγαρία με 45,2%, η Ουγγαρία με 41,4% και η Λετονία με 35,3%.
Στις χώρες με το μικρότερο ποσοστό παιδικής φτώχειας είναι η Δανία με 14,5%, η Φινλανδία με 15,6% , η Σουδία με 16,7%, η Ολλανδία με 17,1% και η Γερμανία με 19,6%.
Η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και με ψήφισμά της ζητά να αυξήσουν τα κράτη μέλη την υποστήριξη και τα κοινωνικά δικαιώματα που απευθύνονται στα παιδιά και να προωθήσουν εργατική νομοθεσία, που να εξασφαλίζει τα κοινωνικά δικαιώματα και την ασφάλιση των οικογενειών.


24.11.2015 / TO ΠΟΝΤΙΚΙ WEB

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015

Πώς η «Ελπίδα» νίκησε τον φόβο


dogani.jpg

Η ερευνήτρια του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών 
του Πανεπιστημίου Πειραιά, Μυρσίνη Δογάνη

προεκλογικά δελτία Τύπου και τη ρητορική των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ., μελέτησε η υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά, Μυρσίνη Δογάνη.
Η έρευνα ξεκίνησε με δική της πρωτοβουλία, καθώς το νεαρό της ηλικίας της, αλλά και το ερευνητικό της υπόβαθρο (για ανάλογες πολιτικές τακτικές στη Λατινική Αμερική) αποτελούσαν τα απαραίτητα εχέγγυα για να προσεγγίσει το εν λόγω ζήτημα.
«Κάθε πολιτικό γεγονός ακολουθείται από -ή ακολουθεί- ένα πλαίσιο αφηγήσεων. Οταν αυτό το γεγονός είναι μια εθνική εκλογική αναμέτρηση και το πλαίσιο είναι εκείνο του φόβου, τότε τα στοιχεία που συνθέτουν την αφήγηση παρουσιάζονται σε όρους φόβου, ρίσκου και απειλής. Η προεκλογική περίοδος του Ιανουαρίου 2015 υπήρξε μια ερευνητικά πλούσια περίοδος για την ανάλυση των επιχειρημάτων κατασκευασμένου φόβου», εξηγεί η κ. Δογάνη.
Η έρευνα, με τίτλο «Η ρητορική κατασκευή του φόβου στον κομματικό λόγο: η εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου 2015», ολοκληρώθηκε και πρόκειται να παρουσιαστεί από την ίδια την ερευνήτρια στην ημερίδα «Στρατηγική Επικοινωνία και Μέσα Ενημέρωσης στις προεκλογικές εκστρατείες και τις Διεθνείς Σχέσεις» που διοργανώνεται από το Πανεπιστήμιο Πειραιά, αύριο, στο «πορτοκαλί αμφιθέατρο» του Πανεπιστημίου.
Στην ημερίδα (9.00-20.30) θα συζητηθούν θέματα όπως: «Απεικονίσεις ηγεμονικών κρατών: ΗΠΑ και Γερμανία», «Απεικονίσεις ανερχόμενων δυνάμεων στα Μέσα Ενημέρωσης: οι χώρες BRICS», «Διαλεκτική των Πεδίων» κ.ά.
Καθώς μιλάμε για την προεκλογική περίοδο των αρχών του 2015, είναι φυσικό η προσοχή να εστιαστεί στο μέτωπο «μνημονιακού-αντιμνημονιακού» λόγου.
Οπως αναλύει η κ. Δογάνη:
Κατά την αναζήτηση των κοινών ρητορικών τόπων του μνημονιακού αφηγήματος, το οποίο παράγει συνθήκες διακρατικής επιβολής στο ενδοκρατικό πολιτικό πλαίσιο, η απειλή, το ρίσκο και ο φόβος καθίστανται ιδιαίτερα σημαντικά. Η μνημονιακή εμπλοκή της χώρας δημιουργεί από μόνη της γόνιμο έδαφος για την εμφάνιση στρατηγικά κατασκευασμένων φοβικών μηνυμάτων.
Συγκεκριμένα, όταν η αυθύπαρκτη δυναμική των γεγονότων και οι αντικειμενικές εξωτερικές συνθήκες είναι φοβικές (ανεργία, κατασχέσεις, απολύσεις, παρέμβαση ξένου παράγοντα κτλ), τότε οι ευκαιρίες αξιοποίησης του φόβου ανάγονται σε όρους στρατηγικής κινητοποίησης. Σε συνδυασμό με την εξ ορισμού επιθετική φύση της προεκλογικής ατμόσφαιρας, ο φόβος αποκτά πλέον θεσμική υπόσταση.
Σύμφωνα με τη μελέτη, η κινητοποίηση του φόβου από τους μνημονιακούς πολιτικούς σχηματισμούς (με έμφαση στη Ν.Δ.) πηγαίνει από το γενικό στο ειδικό («θα καταστραφεί η χώρα κι εξ αυτού θα καταστραφούμε όλοι ο καθένας ξεχωριστά»), ενώ αντίθετα ο αντιμνημονιακός φόβος πηγαίνει από το άτομο στη χώρα («θα καταστραφούν οι πολίτες -ο καθένας μας ξεχωριστά- και αυτό θα καταστρέψει τη χώρα και τον λαό»).
«Η διαφοροποίηση αυτή είναι κρίσιμη, γιατί καθορίζει τον βαθμό εσωτερίκευσης που θα κερδίσει το φοβικό μήνυμα στο κοινό. Η ρητορική των μνημονιακών προμάχων αναπαράγει τα ερμηνευτικά σχήματα του ξένου παράγοντα, λειτουργεί μεγαφωνικά στην αναπαραγωγή της κυρίαρχης ερμηνείας που προβάλλει ο ξένος παράγοντας στο εσωτερικό της χώρας» μας εξηγεί η ερευνήτρια.
«Η ρητορική των αντιμνημονιακών δυνάμεων έχει ως προνομιακό συναίσθημα την οργή απέναντι σε αυτόν τον μνημονιακό φόβο. Η οργή αυτή σχηματοποιείται ως επιτυχημένη αντιπρόταση με πρόταγμα την ελπίδα».
Προσεγγίζοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε σε μια χαρτογράφηση της προεκλογικής περιόδου με ορόσημο τον φόβο που αυτή παρήγαγε: τα προτάγματα της Ν.Δ. έφεραν έντονα διογκωμένο φόβο, σύμφωνα με την έρευνα, ενώ οι καθησυχαστικές λύσεις της δεν ήταν τόσο στιβαρές ώστε να λυτρώσουν από τον φόβο.
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ εστίασε στη δόμηση ισχυρών καθησυχαστικών λύσεων, οι οποίες αποτέλεσαν την απάντηση στον φόβο της Ν.Δ.
Με άλλα λόγια, το επιτυχημένο επικοινωνιακά «Η ελπίδα έρχεται» του ΣΥΡΙΖΑ εδράζει μέρος της επιτυχίας της στον αποτυχημένο επικοινωνιακό φόβο της Ν.Δ.

Ανάλογες περιπτώσεις

Παρόμοια αποτελέσματα, επισημαίνει η κ.Δογάνη, αναδύονται και σε αντίστοιχες ιστορικές αναμετρήσεις στο εξωτερικό:
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν όπως αλλάζει και η ρητορική των κομμάτων σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Ομως το αποτύπωμα που αφήνει μια προεκλογική αναμέτρηση έντονα πολωμένη μεταξύ φόβου και ελπίδας παραμένει ως σημείο αναφοράς, ως συλλογικό πολιτικό βίωμα.
Συνήθως ο υπερβολικά διογκωμένος φόβος αυτοκαταστρέφεται, αποδομείται μέσα από την υπερβολή του, και η ελπίδα είναι ο ισχυρότερος αποδομητικός παράγοντας, όσο δύσκολες και αν είναι οι αντικειμενικές συνθήκες μιας κρίσης.
Αρκεί να θυμηθούμε πώς επέδρασε η “ευτυχία” ενάντια στη χούντα του Πινοσέτ κατά το δημοψήφισμα του 1988. “Ελπίδα και ευτυχία” είναι οι ρητορικοί τόποι που αποδόμησαν -τότε και στις εκλογές του Ιανουαρίου- τον φόβο.

__________________
 http://www.efsyn.gr/arthro/pos-i-elpida-nikise-ton-fovo

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

Παιδεία online...: Καταδίκες εκπαιδευτικών στη Σάμο

Παιδεία online...: Καταδίκες εκπαιδευτικών στη Σάμο:   ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ   Σε καταδικαστική απόφαση 20 ημερών φυλάκισης για τον καθένα με αναστολή για ένα χρόνο κατέληξε την Παρασκευή 2-10...

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

S.O.S. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ: Στην Αθήνα κατεβαίνει το κίνημα ενάντια στις εξορ...

S.O.S. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ: Στην Αθήνα κατεβαίνει το κίνημα ενάντια στις εξορ...:    

 ΜΟΥΣΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ   

 Συντάκτης :  efsyn.gr

 Με αφορμή την κρίσιμη εκδίκαση στο Συμβούλιο της Επικρατείας (Παρασκευή 2 Οκτωβρίου), προσφυγής της Ελληνικός Χρυσός ενάντια στην απόφαση ανάκλησης αδειών από το υπουργείο Περιβάλλοντος, οι «Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής & Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού» επισκέπτονται την Αθήνα.

Στο πλαίσιο αυτού του ταξιδιού, την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου στις 3 μ.μ., θα βρεθούν στο Ελληνικό για να στηρίξουν ηθικά και υλικά τους πρόσφυγες.